15
Ap
ได้เวลาเปลี่ยนโซฟาแล้วสิ
15.04.2017 22:27

ดีบุกผู้หนึ่งให้จัดทำเครื่องแหนบ นับว่ามี?เมืออยู่บ้าง อายุก็ไม่มากนัก จึง ฉุดลากมันมากลางวิกาล ผลัดเปลี่ยนชุดเจ้าบ่าว แต่งงานกับบุตรีมัน รอโซฟาลม พกพา ราคาส่ง จนเข้าห้องส่งตัว ช่างดีบุกนั้นยังไม่ทราบว่าเป็นเรื่องราวใด”

ครูสอนหนังสือนั้นคล้อยตามว่า “ถูกแล้ว ขอหวังมามาช่วยดู ด้วย...”

หวังเหมยผอแค่นเสียงตังเฮอะกล่าวว่า “ตอนนื้ใม่ถามไถ่ว่ายากดี มืจน อายุมากหรือน้อย ขอเพียงแต่งออกถือเป็นความโซคดีในโชคร้าย แล้ว ไม่เช่นนั้นพวกท่านไยต้องมาหาเรา มืสู้เลียนแบบครอบครัวใหญ่ ส่ง บ่าวไพร่ออกไปฉุดคร่าเจ้าบ่าวมา”

เจ้าของร้านนํ้ามันคล้อยตามคำหนึ่ง ล้วงถุงเงินจากในแขนเสื้อ ยัด ใส่มือหวังเหมยผอ กล่าวว่า “รบกวนหวังผอจื่อเลือกคู่ครองให้กับบุตรี เรารายหนึ่ง”

หวังเหมยผอเดาะถุงเงินในมือ พบว่ามืนํ้าหนักหนึ่งเตี้ยว[1] ค่อยยิ้ม ออกมากล่าวว่า “ตกลง ท่านคอยฟังข่าวของเรา เมื่อครู่ที่กล่าววาจาระคาย หู เพราะต้องการให้พวกท่านล่วงรู้ถึงความยากลำบากตอนนี้ ระหว่างนี้ ละแวกใกล้เคียงยากจะมืบุรุษที่เหมาะสม เราต้องไปไกลกว่านี้ สองวัน ให้หลังค่อยให้คำตอบ”

เจ้าของร้านนํ้ามันรีบกล่าวว่า “ไม่ ไม่อาจถ่วงเวลาอีกต่อไป หลัง เที่ยงจะมาฟังข่าว คาคืนนี้เข้าพิธีแต่งงาน”

หวังเหมยผอร้องโอยคำหนึ่งกล่าวว่า “รีบร้อนถึงเพียงนี้...ท่านจะ ให้เราผู้เฒ่าหาเขยขวัญโซฟาเป่าลม pantipให้กับท่านจากที่ใด?”

ครูสอนหนังสือนั้นสอดคำขึ้น “เราสามารถรอไต้หนึ่งวัน รบกวน หวังมามาแล้ว” พลางล่งเนื้อตากแห้งในมือออกไป

เจ้าของร้านนํ้ามันเปลี่ยนเป็นกล่าวว่า “ตกลง หนึ่งวันก็หนึ่งวัน

ทวังผอจื่อเสาะหาบุรุษให้กับบุตรีเราก่อน”

ยามนั้นเสี่ยวเก้าอี้เป่าลมอิงควบม้าถึงปากทางเข้าเมืองทังโค่ว ที่ปากทางเข้า เมืองมีบุรุษสวมชุดเขียวใส่หมวกใบน้อยสองคนชะเง้อคอมองดู เสี่ยวอิง จึงรั้งสายบังเหียนม้า สอบถามว่า “ขอถามทางไปภูเขาฉือเหล่า ไม่ทราบ ใข้ทางสายนี้หรือไม่?”

บุรุษชุดเขียวสำรวจดูเสี่ยวอิงเที่ยวหนึ่ง ต้องยิ้มด้วยความพึงพอ ใจ เด็กน้อยนี้หล่อเหลาไปแล้ว แม้แต่บุรุษยังชมลูจนคันที่หัวไจยาก จะเกา หากชักนำมันกลับไป ต้าเหล่าแหย (นายผู้เฒ่าใหญ่โต) เกิดความ พึงพอใจ ต้องให้รางวัลแน่นอน แต่ยังต้องสอบถามให้กระจ่าง หากว่า เป็นลูกหลานชุนนางไม่อาจตอแย ทั้งต้องมิใซ่คนที่ตบแต่งภรรยาแล้ว หรือจะให้คุณหนูเป็นอนุภรรยา?

บ่าวไพร่ผู้หนึ่งล่งเสียงกระแอมกล่าวว่า “จากที่นี้ใปภูเขาฉือเหล่า ไม่ไกล แต่เมื่อวันก่อนเกิดฝนตกหนัก ชัดสะพานขาดไป ก่อนอาหารคร วันนี้คงไปไม่ทัน เสี่ยวเชี่ยงกง[2] คิดไปทำอะไร?”

เสี่ยวอิงฟังว่าวันนี้ใปไม่ทัน ต้องบังเกิดความผิดหวัง ปากกล่าว ว่า “ข้าพเจ้า...คิดไปเยี่ยมญาติที่ภูเขาฉือเหล่า ก่อนนี้ร่วมทางกับบิดา ไม่ ต้องจดจำทาง เวลานี้ใปเองก็กลับจำทางไม่ไต้”

บ่าวไพร่นั้นยิ้มพลางกล่าวว่า “เสี่ยวเชี่ยวกงบุคลิกสูงล่ง ม้าก็ พ่วงพี คงเป็นลูกหลานชุนนางกระมัง?”

เสี่ยวอิงกล่าวว่า “ต้าสู (ท่านอา) ล้อเล่นแล้ว ข้าพเจ้าเพียงเป็น ลูกหลานครอบครัวธรรมดา”

บ่าวไพร่อีกคนหนึ่งกล่าวว่า “วันนี้อากาศแจ่มใส เสี่ยวเชี่ยงกงไป เยี่ยมญาติ ไยไม่พาเสี่ยวเหนียงจึ่อที่นอนเป่าลม บิ๊กซี (คำเรียกภรรยาสาวผู้อื่น) ไปด้วย?”

 

 

[1] เทียบเท่าเงินหนึ่งร้อยเหรียญ

[2] ในที่นี้เปีนคำยกย่องชายหนุ่มอายุเยาว์

Comments


Create your free website at Beep.com
 
The responsible person for the content of this web site is solely
the webmaster of this website, approachable via this form!