19
Ap
ดูโซฟา2ชิ้น
19.04.2017 18:57

นางเลิกผ้าม่าน เท้าเปล่าทั้งคู่เหยียบยาลงบนพรมอันอ่อนนุ่ม วิ่ง อย่างประเปรียวดุจลูกม้า แสงโคมที่ด้านหลังเคลือบเล้นโค้งเล้นเว้าบน ร่างนางเป็นสีแดงระเรื่อชั้นหนึ่ง ดูไปเรียบลื่นละมุน เย้ายวนใจอย่างบอก ไม่ถูก พร้อมกับการกระโดดโลดเต้น หน้าอกทั้งสองคล้ายดอกไม้ไฟที่ แตกปะทุออก ช่วงขาที่เรียวยาวแข็งแรง ยามเคลื่อนไหวยังเผยเห็น เงามีดกลุ่มหนึ่ง

พริบตาที่เซี่ยสินปากอ้าตาค้าง เสี่ยวอิงกิโผเข้าอ้อมอกของมัน พุ่ง ชนมันล้มลงบนเตียง กล่าวคำเรียกหาที่หญิงสาวมองโกลเรียกหาชายคน รักอย่างอ่อนหวานว่า “อาเกอ (ท่านพี่)’’

ฟ้าเพิ่งรุ่งสางรำไร ขบวนทัพที่ค้างแรมบนทุ่งหิมะก็เก็บค่าย กระโจมออกเดินทาง

ดิงอวี่ความจริงยังคิดเกาะกินอาลู่ไถที่นอนเป่าลมในรถ

แต่แล้วเจ้าหน้าที่สื่อสารส่ง ข่าวที่เซี่ยสินแยกจากขบวนมายังค่ายที่มั่นของวาลาเดินทางมาถึง สร้าง ความตื่น

ตระหนกแก่ว่านที่ออวี้ยิ่ง รีบมาหาดิงอวี่ ติงอวี่ความจริงดื่มสุรา กับอาลู่ไถจนเมามายล้มพับ พอฟังถึงกับแตกตื่นจนหลั่งเหงื่อเย็นเยียบ โซมกาย สร่างเมาเป็นปลิดทิ้ง

ดิงอวี่ไม่กล้าซักช้า รีบนำกำลังขบวนหนึ่งรีบรุดมายังค่ายที่มั่น ของวาลา อ้างว่าเพื่อตรวจสอบเหตุการณ์ ตลอดรายทางร้อนรุ่มใจตุจมี กองเพลิงเผาผลาญ กริ่งเกรงเที่ยสินประสบเหตุเภทภัยใด

มันรีบรุดเดินทาง แต่แล้วยามนั้นปรากฏเกล็ดหิมะปลิวโปรยลงมา อีก สร้างความร้อนใจแก่ติงอวี่จนยกมือป้องหน้าผากทอดตามองไกล ขู่ ค่ารามว่า “เร่งเร็วกว่านี้ วันนี้ต้องบรรลุถึงให้จงไค้”

พลางหวดแส้เร่งม้า เหล่านักรบก็ตามติดอยู่ค้านหลัง นักรบเหล่า ที่นอนเป่าลม 3.5 ฟุตนี้ล้วนเหี้ยมหาญ ม้าพาหนะก็ผ่านการคัดสรร กีบม้าตะกุยลง เกล็ดหิมะ ปลิวกระจาย คนและม้าแม้พุ่งผ่าน ผงหิมะยังไม่ตกลง

ยามนี้Iนค่ายกระโจมของทัพวาลายังเงียบสงบ เดือนลิบสองเช่นนี้ ยังมืผู้ใดตื่นแต่เช้า

กระโจมใหญ่มิดชิด ปีดประดูช่องหน้าต่าง ตะ เกียงบนโต๊ะเตี้ยไม่มื คนเดิมนํ้ามัน ยามนี้คับไปแล้ว ถึงแม้แสงอาทิตย์ไม่สาดลอดเช้ามา แต่ ในกระโจมเริ่มสว่างร่าไร พอลืมตาขึ้น สามารถเห็นสิ่งต่างๆ ยกตัวอย่าง สาวงามในอ้อมอก

เสี่ยวอิงขดตัวอยู่ในอ้อมอกมัน บนร่างห่อคลุมด้วยผ้าห่มขนอูฐ ร่างที่นอนหันข้างดันผ้าห่มนูนขึ้น ปอยผมปอยหนึ่งตกลงมาปีดคลุม หน้าอกไว้ ภาพดำขาวดัดกันอย่างซัดแจ้ง

เสี่ยวอิงหลับตาพริ้ม คล้ายกับดอกไม้ต้องนํ้าค้าง ยามเข้าจึงผลิ บานออกมา เซี่ยสินกำลังไข้มืออันใหญ่โตลูบไล้ตะโพกอันกลมกลึงของ นาง นางคล้ายไม่รู้สึกตัว ยังคงหลับสนิท แต่ว่าใบหน้านางยิ่งมายิ่งแดง อย่างแช่มข้าสี

แดงซ่านลามลงมาถึงลำคอ
ที่นอนเป่าลม 3.5 ฟุต จนถึงเนินอก ร่างคล้ายกลับ กลายเป็นสีชมพู

เซี่ยสินอดยิ้มมืไต้ กระซ่บที่ข้างหูว่า “ยังไม่ลืมตาอีก คิดแกล้ง นอนถึงเมื่อใด?”

เมื่อคืนเสี่ยวอิงไม่เอียงอาย ยามนี้กลับเอียงอายจนไม่กล้าพบพาน คน ใบหน้าคล้ายผ้าแดงผืนหนึ่ง พอฟังยังไม่ลืมตาขึ้น แต่ซ่อนตัวกับ อ้อมอกของเซี่ยสิน ใบหน้าที่แนบชิดกับหน้าอกเซี่ยสินกลายเป็นร้อนผ่าว กระทั่งดำพูดยังไม่กล้ากล่าวออกมา

Comments


Free homepage created with Beep.com website builder
 
The responsible person for the content of this web site is solely
the webmaster of this website, approachable via this form!